Μαζί  Ποτέ του Τσιμάρα Τζανάτου

Η Εταιρεία Θεάτρου, Χορού και άλλων τεχνών  DameBlanche, μετά την επιτυχημένη παρουσίαση του τελευταίου έργου του Δ. Δημητριάδη O Eυαγγελισμός της Κασσάνδρας (Φεστιβάλ Δελφών και 44^α Δημήτρια) και Ιουδίθ του Χ. Μπάρκερ (Project Space Skouze 3),  παρουσιάζει την παράσταση Μαζί  Ποτέ του Τσιμάρα Τζανάτου, εμπνευσμένη από την ταινία του Fatih Akin Gegen Die Wand.

Το έργο

Η ανάγκη του υποκειμένου να δοθεί στην απόλυτη ανθρώπινη μορφή του. Η ανάγκη του να κατακτήσει το ερωτικό του αντικείμενο, χωρίς περιορισμούς, έξω από κοινωνικά στερεότυπα. Η σύμπτυξη αντικειμένου και υποκειμένου εκφράζεται τόσο με τη σωματικότητα, όσο και με την διαπολιτισμικότητα, όπου δημιουργούν ένα ολισθηρό έδαφος για τους πρωταγωνιστές αυτής της παράστασης.

[Σημειώματα της Σκηνοθέτη και του Συγγραφέα]

Κείμενο: Τσιμάρας Τζανάτος

Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη

Χώρος-Κοστούμια: Αντώνης Βολανάκης

Μουσική: Τζέφ Μαράουι

Φωτισμοί:  Βαλεντίνα  Ταμιωλάκη

Θεατρολόγος-Βοηθός Σκηνοθέτη: Ζωή Μαντά

Κατασκευή κοστουμιών: www.modistroula.gr

Υπεύθυνος Παραγωγής: Γιάννης Γκουντάρας

Δημόσιες Σχέσεις: Μαρία Σούμπερτ

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ

Σέλμα: Michele Valley

Τσάιτ: Θοδωρής Οικονομίδης

Σιμπέλ: Χρύσα Καψούλη

Νίκο: Γιάννης Παναγόπουλος

Ψυχίατρος Σίλλερ: Έλενα Κανίδου

Κριστίνα: Χριστίνα Ασημακοπούλου

Τζέφ: Τζέφ Μαράουι

Studio Κινητήρας 11/05-22/05 στις 21:00

Ερεχθείου 22, Ακρόπολη

Πληροφορίες-Κρατήσεις: 210.9248 328, 6977426273

Χορηγός:

Χορηγοί επικοινωνίας:

Βιογραφικό Χρύσας Καψούλη:

Φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης:

Σημείωμα Σκηνοθέτη και Σημείωμα Συγγραφέα

Για εννέα (9) μόνο παραστάσεις
από Τρίτη 15/12 έως 23/12/2009

στο  project space Skouze3

(πλ. Αγ. Ειρήνης, Μετρό Μοναστηράκι).

Η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία θεάτρου χορού και άλλων τεχνών DameΒlanche, που δραστηριοποιείται στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη από το 1998, παρουσιάζει την παράσταση Ιουδίθ- αποχωρισμός από το σώμα του Howard Barker σε μετάφραση Έλσης Σακελλαρίδου και σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη.

Αποτελεί μια Work in progress παρουσίαση του έργου που θα πραγματοποιηθεί  στο project space SKOUZE3 (πλ. Αγ. Ειρήνης, Μετρό Μοναστηράκι).

Το έργο καθιστά επίκαιρο το ιδεολόγημα της «πίστης»/ πράξης που αποσυντίθεται. Οι ηθοποιοί (ρόλοι) εναλλάσσονται συνεχώς έτσι ώστε το ζητούμενο να μην είναι η ταύτιση, δίνοντας έμφαση σε μια άλλη θεατρικότητα που είναι μέρος της έρευνας μας. Τη διάλυση του χώρου και του χρόνου θα διεγείρουν οθόνες (οπτικοακουστικό υλικό) σε μια διάθεση μετάβασης από την εσωστρέφεια στην εξωστρέφεια. Τίθεται πάντα το ερώτημα και την ίδια στιγμή αμφισβητείται το ιδεολόγημα ενός έθνους, ενός κατακερματισμένου λαού σε μια κοινωνία παγκοσμιοποίησης όπου αμφισβητούνται τα πάντα.

Τους ρόλους ερμηνεύουν:
Ολοφέρνης- Ασσύριος στρατηγός: Απόστολος Φράγκος
Υπηρέτρια- Μία Ιδεολόγος: Michele Valley
Ιουδίθ- Ισραηλίτισσα χήρα: Χρύσα Καψούλη

Θεατρολόγος- Βοηθός σκηνοθέτη: Μελίνα Μαρκάκη
Διεύθυνση Παραγωγής: Γιάννης Γκουντάρας
Παραγωγή: DameBlanche

Η DameBlanche επιχορηγήθηκε από το ΕΚΕΘΕΧ για το 2008- 2009.

INFO:

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2009-12-02 ώρα 21:00

Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009-12-02 ώρα 18:00

Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009-12-02 ώρα 21:00

Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2009-12-02 ώρα 21:00

Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009-12-02 ώρα 21:00

Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2009-12-02 ώρα 21:00

Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009-12-02 ώρα 21:00

Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009-12-02 ώρα 21:00

Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009-12-02 ώρα 18:00

Κεντρική γκαλερί Skouze3 Εύας Μαραθάκη

(πλ. Αγ. Ειρήνης, Μετρό Μοναστηράκι).

Λόγω του ιδιαίτερου χώρου της γκαλερί και του περιορισμένου αριθμού θέσεων είναι απαραίτητη η κράτηση των θέσεων στο 6977 426273.

Διάρκεια της παράστασης: 75 λεπτά

Σχετικά με την Ιουδίθ

Πρόκειται για τη γνωστή βιβλική ιστορία της Ιουδίθ και του Ολοφέρνη που αναφέρεται στα Απόκρυφα και που έχει αποτελέσει αγαπημένο θέμα αναπαράστασης στην ιστορία της δυτικής ζωγραφικής.

Ο ίδιος ο συγγραφέας αποκαλύπτει ότι εμπνεύσθηκε για να γράψει το έργο του από τον σχετικό πίνακα της Ιταλίδας αναγεννησιακής ζωγράφου Αρτεμισίας Τζεντιλένσκι, στη ζωή της οποίας στήριξε και ένα προηγούμενο θεατρικό του έργο ι Σκηνές από μιαν εκτέλεση (έργο που σκηνοθέτησε για την ελληνική σκηνή ο Κων/νος Αρβανιτάκης). Η αντίφαση που απεικονίζεται στον πίνακα της Τζεντιλένσκι ανάμεσα στην απαράμιλλη ομορφιά της Ιουδίθ και στην αγριότητα της σκηνής της δολοφονίας του Ολοφέρνη οδήγησαν τον Μπάρκερ να συνθέσει ένα έργο όπου το προσωπικό ερωτικό στοιχείο και ο πόθος της ηδονής συμπλέκονται με την επιτακτική πολιτική πράξη της εξουδετέρωσης του άσπονδου εχθρού.

Στο έργο του Μπάρκερ ο Ολοφέρνης μετατρέπεται σε φιλόσοφο του θανάτου και η Ιουδίθ προτάσσει την προσωπική ερωτική της επιθυμία στην πολιτική της αποστολή, δημιουργώντας μια κατάσταση λυρισμού, πάθους, έντασης και προσμονής. Η αβεβαιότητα και η ένταση της προσμονής ανάμεσα στο ερωτικό ζευγάρι ενισχύονται και περιπλέκονται ακόμη περισσότερο με την εισαγωγή από τον Μπάρκερ ενός τρίτου προσώπου, μιας υπηρέτριας που συνοδεύει την Ιουδίθ στη φονική της αποστολή.

Η υπηρέτρια παίζει με απόλυτη μαεστρία τον υποκριτικό ρόλο μιας ζενικής δούλας, ενώ πότε ύπουλα πότε στα ίσια ωθεί την Ιουδίθ στην πράξη της εκτέλεσης. Πρόκειται για ένα τρίγωνο εξουσίας που παίζει το ανελέητο παιχνίδι του επί σκηνής μέχρι που η καταλυτική μορφή της υπηρέτριας/ υποβολέα οδηγεί την Ιουδίθ, χαμένη στην ερωτική της σαγήνη, στην εκτέλεση της μοιραίας πράξης.

Στη συνέχεια η Εβραία ηρωίδα εξακολουθεί να ανθίσταται στη μεταμόρφωση της σε πολιτικό σύμβολο  της πατρίδας της και προσπαθεί να συνευρεθεί ερωτικά με το αποκεφαλισμένο, κατατροπωμένο σώμα του εχθρού. Με την αποτυχία της συμβολικής αυτής πράξης η Ιουδίθ αντιλαμβάνεται τις πολιτικές συνέπειες της φονικής πράξης της και θρηνεί στην έξοδο της την αλλοτρίωση του σώματος της και της προσωπικής της επιθυμίας από την πολιτική βούληση του κράτους του Ισραήλ.

Στην 3η Συνάντηση Νέων Δημιουργών που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της XIV ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ (6 -12 Ιουλίου) συμμετέχει φέτος η Χρύσα Καψούλη με το νέο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας. Πρόκειται για μια παραγωγή της DameBlanche που θα παρουσιαστεί στο Υπαίθριο Θέατρο (2η Σκηνή) στους Δελφούς στις 10 Ιουλίου και ώρα 22:00.    

Στον «Ευαγγελισμό», η Κασσάνδρα αναλαμβάνει η ίδια την διαπραγμάτευση του προσωπικού της μύθου, που την θέλει ανέραστη και εχθρική προς την ερωτική προσφορά, και ανασκευάζει άρδην την γνωστή και καθιερωμένη εικόνα της. Γίνεται το αντίθετό της.

Το προσωπικό πριν της Κασσάνδρας είναι το πριν όλων των ανθρώπων, και το προσωπικό της μετά είναι το μετά όλων των ανθρώπων. Το καταδικασμένο πριν και το αναγεννητικό μετά γίνονται, μέσα από τον ενθουσιώδη μονόλογό της, τα δύο άκρα όπου ο κάθε άνθρωπος μπορεί να βρεθεί αλλά και όπου μπορεί να επιλέξει ποιο από τα δύο θα ακολουθήσει, αφού πρόκειται πάντα για θέμα προσωπικής επιλογής και όχι έξωθεν καταναγκασμού.

Με την φρενήρη αφήγησή της η Κασσάνδρα καταρρίπτει όλες τις δεσμεύσεις τού παρελθόντος αποκαλύπτοντάς τες αποτυχημένες, και διακηρύσσει, ως φλεγόμενη συνήγορος, την ολική επικράτηση της προσφοράς και της αποδοχής του πόθου στην ζωή του κάθε ανθρώπου.       

Σε μια “Spoken Word” περφόρμανς υψηλών προδιαγραφών συνδιαλλέγονται ο λόγος (του Δημήτρη Δημητριάδη) που εκφέρεται από μια ηθοποιό (Χρύσα Καψούλη) με μουσική ζωντανή (Μιχάλης Δέλτα). Σ’αυτήν την τελετουργία η σημειολογική δυναμική του χώρου των Δελφών αποτελεί το κέντρο του κόσμου από όπου η Κασσάνδρα θα στείλει το μήνυμά της σε όλη την οικουμένη.

Φωτισμοί: Γιώργος Ταρκάσης
Παραγωγή: DameBlanche, www.dameblanche.gr
Οργάνωση παραγωγής: Γιάννης Γκουντάρας
Βοηθός παραγωγής: Αριστοτέλης Σομπότης

Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας

ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ (ΣΚΗΝΗ 2), ΔΕΛΦΟΙ

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009

ώρα έναρξης: 21:30

διάρκεια παράστασης: 55΄(χωρίς διάλειμμα)

Η μετουσίωση του θεατρικού λόγου του Δημήτρη Δημητριάδη σε gig, κοινώς “live” στην “slang” των μουσικών.

Μία “Spoken Word” περφόρμανς υψηλών προδιαγραφών, που αποτελεί την συναυλιακή εκδοχή της παράστασης «Ιθάκη», η οποία παρουσιάστηκε στο θέατρο «Θησείον» στην Αθήνα, στο Φεστιβάλ Νάξου, στον ΜΥΛΟ-Θεσ/νίκη, καθώς και στον αρχαιολογικό χώρο Λουτρά «Παράδεισος» στη Θεσσαλονίκη, με τρεις επί σκηνής μουσικούς να δημιουργούν δρώμενο μέσω του σκηνικού και ηχητικού διαλόγου των μουσικών οργάνων τους που περιλαμβάνουν από παραδοσιακά όργανα της  Αυστραλίας και Βραζιλίας έως και τα  θορυβικά περιβάλλοντα του ηλεκτρονικού υπολογιστή και τις άλλοτε τραχείς άλλοτε  μελωδικές γραμμές της μεταλλαγμένης ηλεκτρικής κιθάρας.

Ήχοι που συνδιαλέγονται με  το κείμενο και την εκφορά του λόγου από την, σχεδόν οπερετική, εικονοκλαστική με παραπομπές σε γερμανικό καμπαρέ   Χρύσα Καψούλη .

To “GIG-Ιθάκη” ήταν υποψήφιο για βραβείο από την Ένωση Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής το 2006.

3 Αυγούστου 2007

Δασικό Χωριό «Κέδρος» Τζουμέρκα Art-Festival

29 Απριλίου 2007

Μύλος  (Ξυλουργείο)    Θεσσαλονίκη

20-21 Απριλίου 2007

Booze Cooperativa                  Αθήνα

29 Μαρτίου 2007

Μικρό Μουσικό Θέατρο         Αθήνα

13 Ιανουαρίου 2007

Μύλος  (Ξυλουργείο)    Θεσσαλονίκη

Κείμενο: Δημήτρης Δημητριάδης
Ερμηνεία: Χρύσα Καψούλη
Μουσική σύνθεση: Τηλέμαχος Μούσας
Εικαστικό Περιβάλλον:  Μαρία Κονομή
Φωτογραφία-προβολές: Κώστας Παπαντωνίου
Σκηνοθεσία: Σοφία Καρακάντζα

Μετά τον «Oδυσσέα», που παρουσιάστηκε στο Κ.Θ.Β.Ε. στα πλαίσια του έργου «Ονείρου Οδύσσεια» (2004), ο Δημήτρης Δημητριάδης επανέρχεται με έναν καινούργιο μονόλογο-επίλογο, την «Iθάκη» (2006). Με αυτόν τον τρόπο δίνει και το τέλος της πλανώμενης αφήγησης του περιπλανώμενου «περφόρμερ –απατεωνίσκου» Oδυσσέα.

Η «Ιθάκη» του Δημήτρη Δημητριάδη προσωποποιείται και, αποκτώντας τη δύναμη του λόγου, διασχίζει ακράτητη τις συμβάσεις και τις προκαταλήψεις των μύθων. Εισβάλλει σαν πρόσωπο στην Ιστορία, ενώνοντας το «μυθικό» της βίωμα με το βίωμα χιλιάδων ανθρώπων που βρέθηκαν στην ίδια θέση. Γνωρίζει τον κοινό τόπο όλων των ανθρώπων, τον πόνο. Αναλαμβάνει να τον κουβαλήσει σαν διαμαρτυρία.

Η μοίρα του Οδυσσέα είναι να επιστρέφει, η μοίρα της Ιθάκης είναι χωρίς φωνή να περιμένει. Το τέλος της αναμονής, που πραγματεύεται το έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, είναι στην ουσία η ερωτική ιστορία μιας γυναίκας που μπορεί να είναι μια κοινή θνητή, μια έκπτωτη βασίλισσα, το έδαφος της γης ή μια χώρα.

2007

ΙΘΑΚΗ-ΟΜΗΡΟΣ

19-23 Ιανουαρίου 2007

Δημοτικό Ωδείο Καβάλας Αίθουσα «Παπαϊωάννου» Καβάλα

2006

ΙΘΑΚΗ

27 Μαΐου – 1 Ιουνίου

ΛΟΥΤΡΑ «ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ»
Αρχαιολογικός Χώρος
Θεσσαλονίκη

24, 25, 26, 31 Μαρτίου & 1, 2 Απριλίου 2006

Booze Cooperativa        Αθήνα

6 -16 Μαρτίου 2006

ΘΗΣΕΙΟΝ – ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ                          Αθήνα

Κείμενο:  Δημήτρης Δημητριάδης
Ερμηνεία: Χρύσα Καψούλη
Μουσική σύνθεση: Τηλέμαχος Μούσας
Εικαστικό Περιβάλλον: Μαρία Κονομή
Φωτογραφία-προβολές: Κώστας Παπαντωνίου
Σκηνοθεσία: Σοφία Καρακάντζα

Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από την «DameBlanche» στα πλαίσια του έργου «Ονείρου Οδύσσεια», σε σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη(Κ.Θ.Β.Ε. 2004).  Ένας «Οδυσσέας» ανεστραμμένος, ένας ήρωας ανέτοιμος, μια επιστροφή ανέφικτη, ένας άνοστος νόστος. Ο Οδυσσέας ενδοβάλλει την Ιθάκη, γίνεται εκείνη αλλά δεν της επιτρέπει να πράξει το ίδιο. Επιστρέφει στη ζωή για να αφηγηθεί την ιστορία του, να κατανοήσει το πάθημά του, την εξάλειψή του από την αγαπημένη του, χώρα. Ένας μονόλογος, που αποτελεί το απόλυτα καθαρό θέατρο, προεκτείνοντας στα άκρα το λόγο, το βλέμμα και το σώμα του ηθοποιού, σε ένα ολοκληρωμένο δραματουργικό σύμπαν.

Τον «΄Ομηρο», που αποτελεί το τελευταίο μέρος της τριλογίας, ερμηνεύει ο ίδιος ο συγγραφέας, Δημήτρης Δημητριάδης, συνοδευόμενος μουσικά από τον Τηλέμαχο Μούσα.

18- 28 Οκτωβρίου 2006

ΛΟΥΤΡΑ «ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ»
Αρχαιολογικός Χώρος
Θεσσαλονίκη

Ερμηνεία: Χρύσα Καψούλη
Μουσική σύνθεση: Τηλέμαχος Μούσας
Didjeridu: Δαυίδ Οικονόμου
Σκηνοθεσία: Σοφία Καρακάντζα
Φωτογραφία-προβολές: Κώστας Παπαντωνίου
Σκηνοθεσία: Σοφία Καρακάντζα

7-8 Απριλίου 2006

Bartessera,  Αθήνα

5-6 Φεβρουαρίου 2006

Μπαρ Φλου,  Θεσσαλονίκη

Μετάφραση: Τατιάνα Λιάνη
Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη
Σκηνικά –Κουστούμια: Ερωφίλη Πολιτοπούλου
Μουσική: Τηλέμαχος Μούσας
Φωτισμοί:  Σοφία Καρακάντζα
Ερμηνευτές:

Χρύσα Καψούλη
Κατερίνα Ανδριανάκη
Ορέστης Μεσοχωρίτης

Οι γάτες έχουν επτά ζωές, μια σύγχρονη παράσταση ανεβαίνει την Πέμπτη 17 Μαρτίου στο Θέατρο Σοφούλη, από την Εταιρεία Θεάτρου χορού και άλλων τεχνών DameBlanche σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Γκαίτε Θεσσαλονίκης. Ένα θεατρικό έργο της Τζένυ Έρπενμπεκ - που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα- σε σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη.

Η Τζένυ Έρπενμπεκ θεωρείται από τα πιο δυναμικά ονόματα της σύγχρονης θεατρικής και λογοτεχνικής γερμανικής σκηνής. Σπούδασε Θεατρικές Επιστήμες και Σκηνοθεσία Μουσικού Θεάτρου. Υπήρξε μαθήτρια του Heiner Muller. Από το 1991 σκηνοθετεί παραστάσεις όπερας και θεάτρου. Ζει στο Βερολίνο όπου εργάζεται ως συγγραφέας και σκηνοθέτης. Το μυθιστόρημά της Η ιστορία του γερασμένου παιδιού μεταφράστηκε το 2004 στα ελληνικά. Οι Γάτες Έχουν Επτά Ζωές είναι το πρώτο της θεατρικό έργο, που δημοσίευσε το 2000. Πήρε εγκωμιαστικές κριτικές και παίχτηκε με μεγάλη επιτυχία στο Βερολίνο αλλά και σε άλλες πόλεις της Γερμανίας.

Βασικά θεατρικά πρόσωπα της παράστασης: η Α και η Β, δύο γυναίκες σε ένα αδιάκοπο παιχνίδι αλλαγής ρόλων. Η μητέρα και η κόρη, η κυρία και η υπηρέτρια, η ντίβα και η θαυμάστρια, η σύζυγος και η ερωμένη. Διαδοχικές σκηνές θηλυκών μονομαχιών αφηγούνται την ιστορία δύο γυναικών, που είναι συγχρόνως πολλές γυναίκες μαζί. Θέσεις δύναμης και αδυναμίας, προσφοράς και ζήτησης, απόρριψης και εκμετάλλευσης, εξάρτησης και εμπιστοσύνης, είναι οι πόλοι που έλκουν τις δύο γυναίκες που είναι στην ουσία οι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος.

Γυναίκες αντιμέτωπες μεταξύ τους και την ίδια στιγμή αλληλέγγυες. Διαφορετικές στις αντιδράσεις τους κι όμως τελικά ίδιες. Οικεία πρόσωπα που παίρνουν μορφή, βάζοντας τη μάσκα του θεάτρου και ξαναερμηνεύοντας στιγμές από τη ζωή μας. Όλα αυτά, μέσα σ’ένα τερέν ανθρώπινων σχέσεων που στήνεται για τις ανάγκες της παράστασης, με τον άντρα να είναι πάντα παρών και συγχρόνως απών, λειτουργώντας σαν σύμβολο. Όσο για την κορύφωση της κάθε σκηνής δεν είναι παρά η αρχή της επόμενης, υπενθυμίζοντάς μας, όπως κι ο τίτλος, πως οι γάτες είναι εφτάψυχες.

Έντονες αιχμές αλλά και μαύρο χιούμορ ξεδιπλώνουν μια παράσταση που παίζει με την πραγματικότητα και την υπέρβασή της. Η γραφή της Τζένυ Έρπενμπεκ επίμονη, σκιαγραφεί με γρήγορο ρυθμό παραλλαγές της ανθρώπινης συμπεριφοράς, στις οποίες δεν τηρούνται τα προσχήματα, ούτε εξωραΐζονται οι καταστάσεις. Η διεισδυτική της ματιά σε συνδυασμό με τη δεξιοτεχνία και το ανεπιτήδευτο της πένας της περιγράφουν όλες τις μορφές των ανθρώπινων σχέσεων με τρόπο αποκαλυπτικό, εμπλέκοντας συναισθηματικά τον θεατή σ’αυτό το παιχνίδι των ρόλων.

Μάρτιος – Απρίλιος 2005

Θέατρο Σοφούλη

Θεσσαλονίκη

[View with PicLens]

123►

Σύνθεση-Σκηνοθεσία
& Χορογραφία:  Χρύσα Καψούλη
Μουσική σύνθεση:  Δημήτρης Καμαρωτός
Σκηνικά-κουστούμια: Ερωφίλη Πολιτοπούλου
Εικαστική σύνθεση:  Χρήστος Αλαβέρας
Φωτισμοί: Σοφία Καρακάντζα
Δραματουργική επιμέλεια: Βαγγέλης Μανιτάκης
Βοηθός χορογράφου:  Κυριάκος Χατζηιωάννου
Multi-Media Εγκατάσταση:  Άντα Λιάκου
Βοηθός σκηνοθέτη:  Φωτεινή Αθανασιάδου
Οργάνωση παραγωγής:  Δάφνη Μουστακλίδου
Βοηθός. Οργ. Παραγωγής: Αριστοτέλης Σομπότης
Φωτογραφικό υλικό:  Κώστας Παπαντωνίου

Ερμηνευτές                               

Αθηνά Αλεξοπούλου
Αικατερίνη Ανδριανάκη
Γιάννης Γκουντάρας
Σοφία Καρακάντζα
Ευάγγελος Μανιτάκης
Ορέστης Μεσοχωρίτης

Χορευτές:  Φάνια Γρηγορίου, Κυριάκος Χατζηιωάννου

Μουσικοί :  Φαίη Αναγνωστοπούλου, Τηλέμαχος Μούσας

Ένα θεατρικό έργο, με θέμα τα όνειρα, που βασίζεται στη σύνθεση επτά πρωτότυπων κειμένων γνωστών νεοελλήνων συγγραφέων.

Βασικό θεατρικό πρόσωπο της παράστασης: «η συγγραφέας». Οι χαρακτήρες του έργου κι οι ιστορίες τους γεννιούνται μέσα από τις δικές της διαδρομές στον χάρτη των ονείρων. Εφτά διαφορετικές ονειρικές καταστάσεις ζωντανεύουν επί σκηνής, αποκαλύπτοντας στο θεατή τις εικόνες ενός μυστικού κόσμου.

Ο ροκ σταρ Μπόνο στα όνειρα μιας γυναίκας που κοιτάζει τον κόσμο από την πλευρά των ηττημένων, στο «Γυναικείο Γυμνό» της Έλενας Πέγκα. Τα πραγματικά όρια στο χάρτη μιας πόλης, στους «Υπνοβάτες» της Ρούλας Αλαβέρα. Η βαθύτερη σχέση ενός γιού με τον πατέρα του, στα «Δύο Όνειρα» του Θεόδωρου Γρηγοριάδη. Το όνειρο της διαφυγής στον τσεχωφικό «Αντρέϊ στα Χρυσάνθεμα» του Άκη Δήμου. Η λαχτάρα της επιστροφής στην Ιθάκη του Ομηρικού Οδυσσέα που μετατρέπεται σε εφιάλτη, στον «Οδυσσέα» του Δημήτρη Δημητριάδη.
Η σύγκρουση της ενηλικίωσης με τον εφηβικό μας εαυτό, «Στο όνειρο» της Μαρίας Πάουελ αλλά και όνειρα της συγγραφέας αντιμέτωπα με την πραγματικότητα, στους «Εραστές δίπλα», της Μαρλένας Πολιτοπούλου. Τέλος η «Έξοδος» του Τσιμάρα Τζανάτου προτρέπει το θεατή να κάνει το ταξίδι στον κόσμο του ονείρου με τα δικά του παπούτσια.

Έξι ηθοποιοί, δύο μουσικοί και δύο χορευτές συνυπάρχουν επί σκηνής, σε μια σύνθετη παραγωγή που συνδυάζει το λόγο με την κίνηση, τη θεατρική πράξη με το χορό και την εικόνα με τη μουσική. Ο ασπρόμαυρος κόσμος των ονείρων γίνεται θεατρική πραγματικότητα μπροστά στην εικαστική σύνθεση που έχει φτιάξει ειδικά για την παράσταση ο ζωγράφος Χρήστος Αλαβέρας.

«Ονείρου Οδύσσεια», μια συμπαραγωγή της Εταιρείας Θεάτρου χορού και άλλων τεχνών «DameBlanche» και του Κ.Θ.Β.Ε που φιλοξενείται στο Φουαγιέ της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

16 Απριλίου – 2 Μαΐου 2004

Φουαγιέ Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών

Κρατικό Θέατρο
Βορείου Ελλάδος

Θεσσαλονίκη

Σύνθεση – Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη
Μουσική Σύνθεση: Δημήτρης Αδάμ
Σκηνικός Χώρος:  Γιώργος Χαϊδόπουλος
VOICE-OFF:  Χρύσα Καψούλη
Φωνητικά : Ευανθία Σωφρονίδου

Lola 1:  Ευανθία Σωφρονίδου
Lola 2: Αριάδνη Μίκου
Lola 3:  Κατερίνα Λιανά
Εκείνος:  Ευάγγελος Μανιτάκης

Υπεύθυνη Θεατρολόγος:  Ανδρονίκη Τασιούλα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Alfonso Calderon
Σχεδιασμός Φωτισμού:  Σοφία Καρακάντζα
Φωτογραφίες: Κώστας Παπαντωνίου
Υπεύθυνος Παραγωγής:  Βασίλης Τασιούλας
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Ηλιάδου

[Αφιερωμένο στη μνήμη του Βασίλη, που έφυγε από κοντά μας και έγινε καπνός...]
«Στα μάτια υπάρχει το χαμόγελο και ανάμικτα μια απεγνωσμένη θλίψη και τα δάκρυα της βραδιάς.»
Ήθελα να μιλήσω για τον έρωτα, γι’αυτό διάλεξα την Duras. Υπήρξε η έμπνευσή μου γιατί είναι μοναδική στον τρόπο της όταν μιλάει γι’αυτόν. Λειτούργησα στο να φτιάξω την ιστορία μου μ’έναν τρόπο αρχιτεκτονικό, γεωμετρικό. Εμπνεύστηκα από το ρυθμό του κειμένου για να βρω τη μουσική της παράστασής μου. Η ερωτική πράξη βρίσκεται παντού, όσο απουσιάζει από τα πρόσωπά μου. Η απελπισία τους είναι απτή. Η έκφραση βασίζεται στη χειρονομία. Τα πρόσωπα μας διαφεύγουν. Ο τρόμος τους μας τρομάζει κι εμάς τους ίδιους. Το ζευγάρι είναι μόνο του. Όσο μέσα στους άλλους, τόσο πιο πολύ μόνο του. Η ψευδαίσθηση ότι θα αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα δεν υπάρχει. Όταν μιλάμε για μοναχικούς ανθρώπους τους βρίσκουμε εκεί, μέσα στο ζευγάρι.
…ήχος της θάλασσας, σαν το δωμάτιο να είναι δίπλα, μέσα στη θάλασσα. Ακολούθησα τις κινήσεις της θάλασσας στην ιστορία μου. Η θάλασσα αποτραβιέται, έρχονται τα κύματα, όπως είχε πει η Duras. Οι άνθρωποι έρχονται και ξαναφεύγουν. Τα πρόσωπα του έργου μου ζουν το μαρτύριο της ύπαρξής τους.

Μάρτιος – Απρίλιος 2003

Στούντιο «Νέες Μορφές»

Θεσσαλονίκη