ΙΟΥΔΙΘ – Νέα Εστία, τόμος 167, Ιανουάριος 2010

Χάουαρντ Μπάρκερ, Ιουδήθ – Αποχωρισμός από το σώμα. Μτφρ. Έλση Σακελλαρίδου, σκηνοθ. Χρύσα Καψούλη, DameBlanche, Αίθουσα Skouze3, Θ.π. 2009-2010, 12-23.12.2009

Ως έργο σε εξέλιξη παρουσίασε η Ομάδα DameBlanche το δεύτερο έργο του Μπάρκερ που παίζεται στην Αθήνα, την Ιουδήθ (1990). Για άλλη μια φορά ένα διακείμενο, βιβλικής αυτή τη φορά καταγωγής, υπάρχει πίσω από το έργο. Η ιστορία της ‘Εβραίας Ιουδήθ και του Ολοφέρνη που καταλήγει στη δολοφονία του δεύτερου αποτελεί γνωστό θέμα τής τέχνης.

Ο ίδιος ο Μπάρκερ παραδέχεται ότι εμπνεύ­στηκε το έργο από πίνακα της αναγεννησιακής ζωγράφου Αρτεμισίας Τζεντιλένσκι που ανα­παριστά τη σκηνή της άγριας δολοφονίας: και εδώ μια ιστορική καταστροφή, αφού η Ιουδήθ υπηρετεί πολιτική αποστολή με σύμμαχο σε αυτήν την Υπηρέτριά της.

Η Χρύσα Καψούλη που σκηνοθέτησε και ανέλαβε το ρόλο της Ιουδήθ κινήθηκε στο αφαιρετικό τοπίο μιας αντισυμβατικής θεατρι­κά αίθουσας τέχνης, εκμεταλλευόμενη τον σε σχήμα Γ σκηνικό χώρο και την αντίστοιχη διάταξη των θεατών σε αυτόν. Δημιούργησε έτσι επιμέρους τόπους χωρίς αυτοί να είναι ρεαλιστικά συγκεκριμενοποιημένοι άλλα χρη­στικοί για τη μετακίνηση της δράσης ανάλογα με το βαθμό προσέγγισης μεταξύ Ιουδήθ και Ολοφέρνη. Έτσι ώστε η πλήρης συνάντησή τους, ερωτική αλλά και του φόνου να συμβαίνει στο απώτατο άκρο της μιας πλευράς, σε μια μικρή κάμαρα, της οποίας η ανοιχτή πόρτα μόνο μέρος της δράσης αφήνει να γίνει ορατό από τους θεατές. Δημιουργείται έτσι η αίσθη­ση του ανολοκλήρωτου που προσφέρει ένας πί­νακας ζωγραφικής με την πόρτα να αποτελεί το φυσικό του πλαίσιο, παίζοντας διακειμενικά με τον πίνακα της Τζεντιλένσκι στον οποίο αναφέρθηκε ο Μπάρκερ.

Χωρίς και εδώ να αποφευχθούν πλήρως κάποιες υποκριτικές εξάρσεις που είτε έτειναν προς το τραγικό είτε προς το καθημερινό εμπο­δίζοντας να αναφανεί η απόσταση του ήδη συντελεσμένου —αφού, όπως αποδέχεται η Ιου­δήθ, είναι ήδη «μύθος» και άρα τον τετελε­σμένο μύθο της αναπαριστά—, η όλη σκηνική σύλληψη και επιτέλεση ενείχε εικαστικότητα που αναγκαστικά αποστασιοποιεί με την ποιη­τικότητά της. Έτσι, εξαρχής, με την είσοδο των θεατών, το σύμπλεγμα των τριών ηθο­ποιών καταγής, ημίγυμνων κάτω από τα πολύτιμα υφάσματα και τον κατάλληλο φωτισμό, παραπέμπει σε εικαστική σύνθεση ζωντανών σωμάτων, σε γλυπτό που θα πάρει ζωή για να αναπαραστήσει την ιστορία.

Η εικαστικότητα επικρατεί σε όλη την πα­ράσταση, τόσο με την εγκατάσταση στο χώρο του Αντώνη Βολανάκη όσο και τη βιντεοεγκα-τάσταση του Αλέξανδρου Μιστριώτη. Εντυ­πωσιακά τα μπεζ-καφέ κοστούμια-μανδύες του πρώτου, που άφηναν είτε το ολόγυμνο σώμα του Ολοφέρνη να επιδεικνύει το σφρίγος του κατακτητή αλλά και το τρωτό του που θα επιβεβαιωθεί με τον έρωτα και τον αποκεφαλι­σμό του από την Ιουδήθ, είτε τα ημίγυμνα σώματα των δύο γυναικών, που κάτω από τους μανδύες έφεραν διαφανές μεταξωτό ύφασμα-άρνηση του δοσίματος και κάλυψη των απώτερων στόχων. Εντυπωσιακός και ο χρωματισμός που αποκτούν κατά διαστήματα, καθώς πάνω στους ανοιχτούς μανδύες πέφτουν οι βιντεοπροβολές του Μιστριώτη με αφηρημένα σχέδια που μόλις μορφοποιηθούν σε εικόνα διαλύονται.

Το σώμα μου είναι το ‘Ισραήλ, θα πει στο τέλος η Ιουδήθ αποκαλύπτοντας την απόλυτη λογική σωματικότητας που καθορίζει το έργο. Όλο το παιχνίδι εξουσίας και υποταγής είναι ένα παιχνίδι μεταξύ σωμάτων, γυμνού-εξουσια-στικού-διαθέσιμου και ημικαλυμμένου-υποταχτικού-αγνώστων προθέσεων. Αυτό που δείχνεται υπεροπτικά καταστρέφεται τελικά.

Πιστεύω και εδώ ότι απαιτούνταν περισσό­τερη προσοχή στη λεπτομέρεια κατά τη δραμα­τουργική επεξεργασία σε σχέση με τη σκηνική αναπαράσταση του κειμένου και τα επιμέρους συστήματα σημείων της σκηνής, ώστε όλα να συλλειτουργούν προς το επιθυμητό αποτέλεσμα. Οι ηθοποιοί, έχοντας πολύ καλές στιγμές, κατέ­φευγαν κατά καιρούς σε δραματικότητες ξένες προς το έργο. Ωστόσο, αφιερώθηκαν συγκινητι­κά στους ρόλους τους: ό Απόστολος Φράγκος στο ρόλο του Ολοφέρνη, η Χρύσα Καψούλη σε αυτόν της Ιουδήθ και η Μισέλ Βάλλεϋ στον καθοριστικό για την εξέλιξη ρόλο της Υπηρέ­τριας που δεν ξεφεύγει από το στόχο της δολο­φονίας. Μια παράσταση σε εξέλιξη αλλά σε καλό δρόμο και με δημιουργική πνοή. Η μετάφραση της έμπειρης καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και γνώστριας του έργου του Μπάρκερ από παλιά, Έλσης Σακελλαρίδου, διέ­θετε ποίηση και θεατρική δυναμική.

Αυτό που έλειψε ήταν κάποιο μουσικό περι­βάλλον που θα έδινε το αναγκαίο μέτρο στο λόγο, που θα βοηθούσε τους ηθοποιούς κατά τις αναγκαίες παύσεις ή και σιωπές.

Δημήτρης Τσατσούλης

MASTER CLASS Αρχιτεκτονική Σώματος και Λόγου

ΦΩΝΗ – ΛΟΓΟΣ – ΚΙΝΗΣΗ

Σεμινάριο – Εργαστήρι διάρκειας 24 ωρών

20, 21, 27, 28 Φεβρουαρίου και 6-7 Μαρτίου

Η DameBlanche διοργανώνει σεμινάριο διάρκειας 24 ωρών σε τρία Σαββατοκύριακα (από 20 Φεβρουαρίου έως 7 Μαρτίου) με τίτλο Αρχιτεκτονική Σώματος και Λόγου, και απευθύνεται σε ενήλικες που θέλουν να δουλέψουν τη φωνή – λόγο – κίνηση. Στο σεμινάριο θα δοθεί ιδιαίτερη έμφαση σε ασκήσεις που κρατούν το σώμα σε συνεχή εγρήγορση καθώς και στο σύστημα αναπνοής ως πηγή ενέργειας και έκφρασης.

Πληροφορίες – Δηλώσεις συμμετοχής: 2102232213 και 6977426273
Χώρος: σε στούντιο στο κέντρο της Αθήνας

Κόστος συμμετοχής 140 ευρώ
Προθεσμία πληρωμής: 18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2010
ALPHA BANK: 707-002101-045699
ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΣ: Καψούλη Χρύσα

Όταν η Βίβλος και η Αναγέννηση εμπνέουν…

του Δημήτρη Φοινίτση

Η εταιρεία θεάτρου χορού και άλλων τεχνών DameΒlanche, που δραστηριοποιείται στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη από το 1998, παρουσιάζει από τις 15 Δεκεμβρίου και για λίγες βραδιές την παράσταση «Ιουδίθ- αποχωρισμός από το σώμα» του Howard Barker σ’ έναν μη θεατρικό χώρο, στην γκαλερί Skouze3 στο Μοναστηράκι. Πρόκειται για τη βιβλική ιστορία της Ιουδίθ και του Ολοφέρνη που αναφέρεται στα «Απόκρυφα» και που έχει αποτελέσει θέμα αναπαράστασης στην ιστορία της δυτικής ζωγραφικής. Ο ίδιος ο συγγραφέας αποκαλύπτει ότι εμπνεύσθηκε για να γράψει το έργο του από τον σχετικό πίνακα της Ιταλίδας αναγεννησιακής ζωγράφου Αρτεμισίας Τζεντιλένσκι. Η αντίφαση που απεικονίζεται στον πίνακα της Τζεντιλένσκι ανάμεσα στην απαράμιλλη ομορφιά της Ιουδίθ και στην αγριότητα της σκηνής της δολοφονίας του Ολοφέρνη οδήγησαν τον Μπάρκερ να συνθέσει ένα έργο όπου το προσωπικό ερωτικό στοιχείο και ο πόθος της ηδονής συμπλέκονται με την επιτακτική πολιτική πράξη της εξουδετέρωσης του άσπονδου εχθρού. Στο έργο του Μπάρκερ ο Ολοφέρνης μετατρέπεται σε φιλόσοφο του θανάτου και η Ιουδίθ προτάσσει την προσωπική ερωτική της επιθυμία στην πολιτική της αποστολή, δημιουργώντας μια κατάσταση λυρισμού, πάθους, έντασης και προσμονής. Η αβεβαιότητα και η ένταση της προσμονής ανάμεσα στο ερωτικό ζευγάρι ενισχύονται και περιπλέκονται ακόμη περισσότερο με την εισαγωγή από τον Μπάρκερ ενός τρίτου προσώπου, μιας υπηρέτριας που συνοδεύει την Ιουδίθ στη φονική της αποστολή. Η υπηρέτρια παίζει με απόλυτη μαεστρία τον υποκριτικό ρόλο μιας ζενικής δούλας, ενώ πότε ύπουλα πότε στα ίσια ωθεί την Ιουδίθ στην πράξη της εκτέλεσης. Πρόκειται για ένα τρίγωνο εξουσίας που παίζει το ανελέητο παιχνίδι του επί σκηνής μέχρι που η καταλυτική μορφή της υπηρέτριας/ υποβολέα οδηγεί την Ιουδίθ, χαμένη στην ερωτική της σαγήνη, στην εκτέλεση της μοιραίας πράξης. Η κινητήριος δύναμη της DameΒlanche, Χρύσα Καψούλη, μιλάει από την πλευρά του περφόρμερ και του σκηνοθέτη για αυτό το νέο πρότζεκτ, το οποίο βρίσκεται σε διαδικασία εξέλιξης.

Η Χρύσα Καψούλη σε πρώτο πλάνο συνεχίζει την προσωπική της πορεία στο θέατρο και τις τέχνες επιλέγοντας αυστηρά το ρεπερτόριό της αλλά και τους χώρους διαδραμάτισης των παραστάσεων που ανεβάζει.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΟΙΝΙΤΣΗ

Γιατί αυτό το έργο του Χάουαρντ Μπάρκερ, σήμερα;
Πρώτα απ’ όλα, είναι ένα πολύ ανοιχτό κείμενο που θέτει σύγχρονους προβληματισμούς, την έννοια της πολιτικής, της εξουσίας, των πολέμων, τον ιμπεριαλισμό των χωρών-κρατών. Θέτει ζητήματα κουλτούρας, γλώσσας, της αποδοχής του διαφορετικού, τη σύγκρουση. Ένα κείμενο που ταυτόχρονα διαπραγματεύεται τις σχέσεις των φύλων και την εξουσία-διαμάχη που ελλοχεύει ανάμεσα τους. Μ’ ενδιαφέρει ο τρόπος γραφής του Howard Barker∙ μιλάμε για ποιητικό θέατρο, το οποίο ερευνώ τα τελευταία 10 χρόνια.
Η εναλλαγή των ρόλων από τους ηθοποιούς είναι σκηνοθετική επιλογή ή συγγραφική επιθυμία και τι πρακτικά σημαίνει για τα δρώντα πρόσωπα;
Είναι σκηνοθετική επιλογή. Τα πρόσωπα εκτός από σύμβολα και στοιχεία ενός μύθου οριακά είναι αληθινά πρόσωπα που κινούνται σε real time και αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι η όραση κάτω απ’ τις γραμμές του κειμένου.
Τι πραγματεύεται ο Μπάρκερ μέσα από τη βιβλική φιγούρα της Ιουδήθ;
Δημιουργεί μια ελλειπτική, αιχμηρή μορφή που αντιπροσωπεύει την αιματηρή πράξη, παίρνοντας υπόψιν του το γεγονός ότι αυτή η ιστορία έχει χρησιμοποιηθεί χιλιάδες φορές σαν σύμβολο. Είναι μια παραβολή που μπορεί και ορίζει αρχετυπικές ηρωίδες, θυσίες, δολοφονίες εν ονόματι της πίστης. Το ζητούμενο είναι να δειχτεί πως η ηρωική πράξη της Ιουδίθ που τόσο έχει αναπαρασταθεί και στους πίνακες και στην σκηνή, δεν έχει πια νόημα, ή δεν είχε ποτέ άλλο νόημα από αυτό της καταστροφής• μια μεγάλη, οριακά ανεξέλεγκτη αιματηρή στιγμή.
Τι ερωτήματα θέτει ο συγγραφέας και τι είδους αμφιβολίες σπέρνει στο κοινό εφορμώντας από τον πίνακα της αναγεννησιακής ζωγράφου Αρτεμισίας Τζεντιλένσκι;
Πίσω από μία πράξη δολοφονίας μπορεί να κρύβονται και να καλύπτονται πολύ διαφορετικοί λόγοι και καταστάσεις. Ο Barker παίζει πάρα πολύ με τους καθρέφτες και τα κάτοπτρα. Οι θεατές καθρεφτίζονται πάνω στους χαρακτήρες και η αντανάκλαση τους είναι παραμορφωτική.
Κατά πόσο διατηρείται η εικονογράφηση του μύθου από την Ιταλίδα Τζεντιλένσκι στην παράστασή σας;
Απολύτως καθόλου. Έχει ακολουθηθεί μία άκρως αφαιρετική γραμμή, θα έλεγε κανείς σε αντίστιξη με τα χρώματα και τις εντάσεις της Αναγέννησης. Ο προβληματισμός κινείται γύρω από τον δεύτερο τίτλο του έργου “Ιουδίθ” που είναι “Αποχωρισμός από το σώμα”. Οι συνεργάτες σ’ αυτό το ταξίδι είναι ο Αντώνης Βολανάκης, ο οποίος υπογράφει και τα κοστούμια και ο Αλέξανδρος Μιστριώτης.
Πως επιτυγχάνεται παραστασιακά η διάλυση του Χώρου;
Θα υπάρχουν κινούμενες εικόνες στο χώρο- κοινώς προβολές- οι οποίες αποδομούν την σκηνική πραγματικότητα, την κατακερματίζουν.
Τι ωθεί την Ιουδήθ στο φόνο και ερμηνευτικά πως το αντιμετωπίσατε;
Αυτή είναι η πιο σημαντική σκηνή του έργου και όλη η σκηνοθεσία μου ξεκίνησε απ’ αυτή τη σκηνή. Προσπάθησα πρώτα να ερμηνεύσω πως η Ιουδίθ σκοτώνει τον Ολοφέρνη και πως ο Ολοφέρνης βαδίζει προς το θάνατο. Είναι μία σκηνή που δεν θα ήθελα να την αποκαλύψω. Περιμένω να τη δείτε και να αποκαλυφθεί στα μάτια σας.
Και σε αυτή την παράσταση σκηνοθετείτε και πρωταγωνιστείτε. Τι αποτελέσματα ενέχει από την μέχρι τώρα εμπειρία σας αυτή η διπλή δοκιμασία;
Είναι ένα έργο που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τα στερεοτυπικά των πρωταγωνιστών. Είναι ένα έργο τριών πρωταγωνιστών. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι δεν αντιμετωπίζω τη σκηνοθεσία ως μία θεωρητικός, αλλά δρω. Αυτό που με ενδιέφερε από ένα σημείο και μετά στο θέατρο ήταν το ερευνητικό του κομμάτι, έτσι μπήκα ως performer και ως άνθρωπος της performance στο καθαρά δημιουργικό μέρος της διαδικασίας. Πήρα την ευθύνη να είμαι και ο παραγωγός των επιλογών μου. Είναι μια πολύ επίπονη διαδικασία που μπορεί να με διάλεξε κι αυτή.
Θέατρο σε γκαλερί! Τι θέλετε να αποκομίσει ο θεατής από την συγκεκριμένη συνθήκη και τι αποκομίσατε εσείς κατά τη διάρκεια των δοκιμών;
Η μορφή της παράστασης δεν είναι τέτοια, η οποία θα μπορούσε να φιλοξενηθεί σ’ έναν αμιγώς θεατρικό χώρο. Η παράσταση έχει στοιχεία promenant, άρα θέλαμε έναν πολύ μεγάλο χώρο που θα το επέτρεπε όλο αυτό. Μέσα από μεγάλη αναζήτηση βρέθηκε η Skouze3, που πρότεινε ο Αντώνης Βολανάκης και εκεί αναπτύσσει μία φωτογραφική εγκατάσταση, όπου τοποθετεί και τον υπότιτλο A parting from the Body επιζωγραφισμένο ως ένα τοπίο πίσω από τα σώματα. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπάρχει και μια άλλη σκέψη ότι θα συν-κινήσει κι ανθρώπους που αποφεύγουν το θέατρο. Δεν είναι μία επιλογή που γίνεται πρώτη φορά απ’ την DameBlanche -θα θυμίσω ότι έχουμε παίξει σε βιομηχανικούς χώρους, σε κατεστραμμένα σχολεία, σε παλιά χαμάμ νυν αρχαιολογικούς χώρους, σε μουσεία, σε ναούς (γενί τζάμι).
Απ’ όσο γνωρίζω πρόκειται για μια «εν εξελίξει εργασία». Πως σκέπτεστε να κινηθείτε μελλοντικά προς την ολοκλήρωσή της και με τι, ενδεχομένως, διαφοροποιήσεις;
Η “εν εξελίξει εργασία” δεν νοείται ως μία δουλειά που είναι ανολοκλήρωτη αλλά μία εν κινήσει διαδικασία. Η βασική μελλοντική διαφοροποίηση αφορά στους χώρους, μία παράσταση εν εξελίξει αλλάζει τόπους και στιγμές. Δεν είμαστε ένας θίασος, ο οποίος θα επινοικιάσει ένα θέατρο και θα παίξει εκεί δύο μήνες, άλλα ένα project που ανάλογα με το χώρο θα διαφοροποιείται, θα εξελίσσεται.

Συντελεστές:
Συγγραφέας: Howard Barker
Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη
Δραματουργική Επεξεργασία: Χρύσα Καψούλη, Αλέξανδρος Μιστριώτης
Εγκατάσταση: Αντώνης Βολανάκης, Αλέξανδρος Μιστριώτης
Κοστούμια: Αντώνης Βολανάκης
Θεατρολόγος – Βοηθός Σκηνοθέτη: Μελίνα Μαρκάκη
Παραγωγή: DameBlanche

Ηθοποιοί:
Ολοφέρνης: Απόστολος Φράγκος
Υπηρέτρια: Michele Valley
Ιουδίθ: Χρύσα Καψούλη

 

ΙΟΥΔΙΘ του Howard Barker

judith_new

Για εννέα (9) μόνο παραστάσεις
από Τρίτη 15/12 έως 23/12/2009

στο  project space Skouze3

(πλ. Αγ. Ειρήνης, Μετρό Μοναστηράκι).

Η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία θεάτρου χορού και άλλων τεχνών DameΒlanche, που δραστηριοποιείται στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη από το 1998, παρουσιάζει

Read More

MAC: Χορηγός Προϊόντων για την Παράσταση

logo_lgΗ εταιρεία MAC είναι ο χορηγός προϊόντων makeup που θα χρησιμοποιήσει η Χρύσα Καψούλη στην παράσταση «Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας». Ευχαριστούμε θερμά την MAC και την κυρία Έλια Κεντρωτά, υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων για την MAC Greece, καθώς και την make-up artist trainer Σπυριδοπούλου Αλέκα που επιμελήθηκε το μακιγιάζ της Χρύσας Καψούλη.

Λίγα λόγια για την MAC:

Η MAC έχει μια συνεχώς αναπτυσσόμενη παρουσία στη βιομηχανία μόδας, με συνεχή χρήση των διασημοτήτων στις διαφημίσεις της αλλά και δέσμευση στα ελεύθερα από κακομεταχείριση ζώων υλικά και στην παγκόσμια ποικιλομορφία.
Τα Make-up Art Cosmetics, καλύτερα γνωστά στο κοινό ως MAC ιδρύθηκαν στο Τορόντο του Καναδά το 1985 από τους Frank Toskan και Frank Angelo. Ο Toskan ήταν make-up artist και φωτογράφος, ενώ ο Angelo ήταν ιδιοκτήτης μιας αλυσίδας κομμωτηρίων. Και οι δύο αντιλήφθηκαν την έλλειψη ενός ανθεκτικού και αξιόπιστου καλλυντικού το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε φωτογραφίσεις μόδας. Οι συνθήκες έντονου φωτισμού, που χρησιμοποιούσαν, δημιουργούσαν τέτοιες συνθήκες όπου το συμβατικό makeup είτε φωτογραφιζόταν άσχημα είτε δεν άντεχε, έτσι οι δύο τους αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια σειρά που θα άντεχε σε αυτές τις σκληρές δοκιμασίες. Οραματίστηκαν μια επιχείρηση makeup που θα ήταν για Όλες τις ηλικίες, Όλες τις φυλές, Όλα τα φύλα. Αυτό έγινε και το moto της εταιρίας.
Η MAC είναι μία μάρκα καλλυντικών με πωλήσεις σε διεθνές επίπεδο, η οποία έγινε αρχικά διάσημη από στόμα σε στόμα μέσω των επαγγελματιών makeup artists, των μοντέλων και των διασημοτήτων.

ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΠΡΟΕΤOΙΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΙΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ

ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΠΡΟΕΤOΙΜΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΙΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Έναρξη των εκπαιδευτικών προγραμμάτων 2009-2010 στο Θέατρο Χώρα, με το εντατικό εργαστήριο προετοιμασίας για την εισαγωγή στις δραματικές σχολές και τις εξετάσεις του Υπουργείου Πολιτισμού.

Read More

Δελφοί: Η αλήθεια της Κασσάνδρας

Στο Υπαίθριο Θέατρο στους Δελφούς, στις 10 Ιουλίου, στην 3η Συνάντηση Νέων Δημιουργών, θα εμφανιστεί η Χρύσα Καψούλη με το νέο έργο «Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας», σε κείμενο Δημήτρη Δημητριάδη και μουσική Μιχάλη Δέλτα. Η δημιουργός μίλησε στη Μερόπη Κοκκίνη.

Στο έργο του Δημητριάδη έχουμε φέρει την Κασσάνδρα στο σήμερα. Έχει αποδεχτεί την πραγματικότητα, τη σχέση της με τον Απόλλωνα και από μάγισσα γίνεται προφήτισσα.

Πείτε μου λίγα λόγια για την παράσταση.

Είναι μια παράσταση που βασίζεται ισότιμα στο λόγο και στην κίνηση. Το έργο ήταν παραγγελία από μένα και την DameBlanche στον Δημήτρη Δημητριάδη, ο οποίος έλαβε υπόψη ότι η παράσταση θα γίνει από μένα και τον Μιχάλη Δέλτα. Ο Δημήτρης, εκτός από συγγραφέας, είναι ένας από τους πιο αξιόλογους θεατρικούς συγγραφείς, αλλά δυστυχώς λίγοι τολμούν να ακουμπήσουν το θεατρικό του έργο. Ο Μιχάλης Δέλτα θα βρίσκεται και αυτός πάνω στη σκηνή μαζί μου, ως Απόλλωνας, με όλα τα μηχανήματα που χρειάζεται για να αναπαράγει τη μουσική του, τα λάπτοπ του κ.λπ. Η παράσταση είναι σαν ένα λιμπρέτο.

Πώς προέκυψε η συνεργασία με τον Μιχάλη Δέλτα;

Τον Μιχάλη τον παρακολουθούσα από την εποχή των Στέρεο Νόβα και πριν ενάμιση χρόνο περίπου τον πλησίασα για να συζητήσουμε για μια άλλη δουλειά. Από τότε ξεκίνησε ένα «φλερτ» και μια πολύ βαθιά φιλία. Ο Μιχάλης είναι πολύ ευαίσθητος με το λόγο και τη γραφή και δεν το συναντάς πολύ συχνά αυτό στους μουσικούς.

Γιατί επιλέξατε να δουλέψετε πάνω στο μύθο της Κασσάνδρας;

Ο μύθος της Κασσάνδρας ένας πολύ γνωστός: ο θεός Απόλλωνας έδωσε στην Κασσάνδρα το χάρισμα της μαντικής και ζήτησε τον έρωτά της ως αντάλλαγμα. Όταν η Κασσάνδρα του τον αρνήθηκε, ο θεός την εκδικήθηκε, δίνοντάς της την κατάρα του να μην πιστεύει κανείς στις προφητείες της. Στο έργο του Δημητριάδη έχουμε φέρει την Κασσάνδρα στο σήμερα. Η Κασσάνδρα εδώ έχει αποδεχτεί τη πραγματικότητα, τη σχέση της με τον Απόλλωνα και από μάγισσα γίνεται προφήτισσα. Ο κόσμος πλέον την ακούει, γιατί ο λόγος της έχει βαρύτητα. Έτσι, αναλαμβάνει η ίδια τη διαπραγμάτευση τού προσωπικού της μύθου, που την θέλει ανέραστη και εχθρική προς την ερωτική προσφορά, και ανασκευάζει άρδην τη γνωστή και καθιερωμένη εικόνα της. Γίνεται το αντίθετό της.

Γιατί όμως επιχειρείτε αυτή την αντιστροφή; Ποιος ο λόγος;

Το θέμα της φετινής 14ης Διεθνούς Συνάντησης Αρχαίου Δράματος, που αρχίζει στους Δελφούς στις 3 Ιουλίου και θα διαρκέσει ως τις 11 του ίδιου μήνα, είναι «O Ξένος και ο Μέτοικος». Η Κασσάνδρα είναι ξένη όχι μόνο γιατί είναι Ασιάτισσα, έστω Μικρασιάτισσα, αλλά κι επειδή η μαντική της ιδιότητα την τοποθετεί αυτομάτως σ’ ένα άλλο επίπεδο. Κυρίως, τη θέτει απέναντι στους άλλους, στους οποίου απευθύνει τις προβλέψεις της. Στο πρόσωπό της συναιρείται το πρόβλημα της καταγωγής, όπως και με τους ξένους.

Υπάρχει το στοιχείο του χορού στην παράσταση;

Όλες οι παραστάσεις της DameBlance έχουν το στοιχείο του χορού, έχουν κίνηση. Για μένα ο λόγος και η κίνηση είναι ένα ενιαίο πράγμα. Η κινησιολογία στη συγκεκριμένη παράσταση είναι εντελώς εξπρεσιονιστική και στο φινάλε της υπάρχει μια έντονη ανατροπή που εκφέρεται και εκφράζεται μέσα από τη μουσική και το σώμα.

Η μουσική έχει να κάνει καθόλου με αυτοσχεδιασμό;

Όχι, καθόλου. Είναι γραμμένη νότα προς νότα.

Πώς είναι για έναν ηθοποιό να βρίσκεται στους Δελφούς ή την Επίδαυρο;

Είναι πολύ μαγικό. Δεν είναι τυχαίο που έχουν επιλεγεί αυτές οι τοποθεσίες ως φύση και ως θέση. Κουβαλούν όλη αυτή την ιστορία και νιώθεις κι εσύ ότι θέλεις να καταθέσεις τη δική σου.

Είστε ιδρύτρια και καλλιτεχνική διευθύντρια της DameBlanche.

Η DameBlanche αποτελείται από μια ομάδα ανθρώπων που είναι μαζί εδώ και 10 χρόνια. Έχουμε κάνει την παραγωγή σε 14 παραστάσεις μέχρι στιγμής και η έδρα της είναι στη Θεσσαλονίκη. Μια φορά είχαμε πάει στην Τζακάρτα της Ινδονησίας για ένα φεστιβάλ της Ουνέσκο, όπου παρουσιάσαμε τη Γυναίκα της Ζάκυθος του Σολωμού. Ήταν εκπληκτική εμπειρία, το γεγονός ότι μπορέσαμε να επικοινωνήσουμε με τον κόσμο με μια παράσταση που παίχτηκε στα ελληνικά. Γενικά, πάντως, θέλουμε να κρατήσουμε τον ερευνητικό μας χαρακτήρα, γι’ αυτό και δουλεύουμε πάντα έργα άπαικτα ή έργα που έχουν γραφτεί κατά παραγγελία.

«Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας», Υπαίθριο Θέατρο (Σκηνή 2), Δελφοί, 10 Ιουλίου, 2009. Παραγωγή: DameBlanche, www.dameblanche.gr

http://www.lifo.gr/mag/features/1622

Δελτίο Τύπου – Κασσάνδρα @ ΔΕΛΦΟΙ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας

του Δημήτρη Δημητριάδη

-παγκόσμια πρώτη-

ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ (ΣΚΗΝΗ 2), ΔΕΛΦΟΙ
10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009

ΑΘΗΝΑ, 19 Ιουνίου 2009 – Στην 3η Συνάντηση Νέων Δημιουργών που πραγματοποιείται στο πλαίσιο της XIV ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ (6 -12 Ιουλίου) συμμετέχει φέτος η Χρύσα Καψούλη με το νέο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη, Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας. Πρόκειται για μια παραγωγή της DameBlanche που θα παρουσιαστεί στο Υπαίθριο Θέατρο (2η Σκηνή) στους Δελφούς στις 10 Ιουλίου και ώρα 22:00.    

Στον «Ευαγγελισμό», η Κασσάνδρα αναλαμβάνει η ίδια την διαπραγμάτευση του προσωπικού της μύθου, που την θέλει ανέραστη και εχθρική προς την ερωτική προσφορά, και ανασκευάζει άρδην την γνωστή και καθιερωμένη εικόνα της. Γίνεται το αντίθετό της.

Το προσωπικό πριν της Κασσάνδρας είναι το πριν όλων των ανθρώπων, και το προσωπικό της μετά είναι το μετά όλων των ανθρώπων. Το καταδικασμένο πριν και το αναγεννητικό μετά γίνονται, μέσα από τον ενθουσιώδη μονόλογό της, τα δύο άκρα όπου ο κάθε άνθρωπος μπορεί να βρεθεί αλλά και όπου μπορεί να επιλέξει ποιο από τα δύο θα ακολουθήσει, αφού πρόκειται πάντα για θέμα προσωπικής επιλογής και όχι έξωθεν καταναγκασμού.

Με την φρενήρη αφήγησή της η Κασσάνδρα καταρρίπτει όλες τις δεσμεύσεις τού παρελθόντος αποκαλύπτοντάς τες αποτυχημένες, και διακηρύσσει, ως φλεγόμενη συνήγορος, την ολική επικράτηση της προσφοράς και της αποδοχής του πόθου στην ζωή του κάθε ανθρώπου.       

Σε μια “Spoken Word” περφόρμανς υψηλών προδιαγραφών συνδιαλλέγονται ο λόγος (του Δημήτρη Δημητριάδη) που εκφέρεται από μια ηθοποιό (Χρύσα Καψούλη) με μουσική ζωντανή (Μιχάλης Δέλτα). Σ’αυτήν την τελετουργία η σημειολογική δυναμική του χώρου των Δελφών αποτελεί το κέντρο του κόσμου από όπου η Κασσάνδρα θα στείλει το μήνυμά της σε όλη την οικουμένη.

Φωτισμοί: Γιώργος Ταρκάσης
Παραγωγή: DameBlanche, www.dameblanche.gr
Οργάνωση παραγωγής: Γιάννης Γκουντάρας
Βοηθός παραγωγής: Αριστοτέλης Σομπότης

Ο Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας

ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΘΕΑΤΡΟ (ΣΚΗΝΗ 2), ΔΕΛΦΟΙ

10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2009

ώρα έναρξης: 21:30

διάρκεια παράστασης: 55΄(χωρίς διάλειμμα)

 

Σελίδα 5 από 7« Πρώτη...34567